در روزهایی که دی‌ماه با سرمای هوا و گرمای التهاب درهم آمیخته بود، خیابان‌ها شاهد لحظاتی شدند که تاریخ به‌سادگی از کنار آن‌ها عبور نخواهد کرد.

 روزهایی غبارآلود، آکنده از تردید، هیجان و فتنه؛ روزهایی که امنیت، نه یک واژه انتزاعی، بلکه حقیقتی ملموس و شکننده بود. در چنین بزنگاه‌هایی، نقش نیروهای بسیجی، امنیتی و نظامی بیش از هر زمان دیگری معنا پیدا می‌کند؛ نیروهایی که بی‌هیاهو، اما با حضوری قاطع، بار سنگین حفظ آرامش جامعه را بر دوش کشیدند.

نیروهای بسیجی و مدافعان امنیت، در آن لحظات سخت، نه برای نام و نشان، بلکه از سر تکلیف و باور وارد میدان شدند. میدان، میدان انتخاب‌های دشوار بود؛ انتخاب میان خشم و خویشتن‌داری، میان قدرت و صبر، و میان امنیت شخصی و آرامش عمومی. آنان ایستادند تا شهر فرو نریزد، تا ترس جای امید را نگیرد و تا خانواده‌ها، شب را با اضطراب فردا به صبح نرسانند. این ایستادگی، ساده نبود؛ چراکه اغتشاش، همیشه در پوشش شعار و هیجان ظاهر می‌شود و تشخیص حق از باطل را برای افکار عمومی دشوار می‌سازد.

در بحبوحه این ناآرامی‌ها، نیروهای امنیتی و نظامی با کمترین امکانات رسانه‌ای و بیشترین فشار روانی، در خط مقدم قرار گرفتند. آنان آماج توهین، تخریب و قضاوت‌های شتاب‌زده شدند، اما مأموریت خود را فراموش نکردند. مأموریتی که جوهره آن، صیانت از جان مردم، حفاظت از زیرساخت‌ها و جلوگیری از تبدیل اعتراض به آشوب بود. امنیت، محصول فریاد نیست؛ حاصل صبر، تدبیر و ازخودگذشتگی است.

در این میان، شهادت مظلومانه برخی از این مدافعان امنیت، زخمی عمیق بر وجدان جامعه بر جای گذاشت. جوانانی که می‌توانستند در کنار خانواده باشند، اما انتخاب کردند سپر بلای مردم شوند. خون آن‌ها، نه‌تنها سند مظلومیتشان، بلکه گواهی روشن بر بهای سنگین امنیت است. شهادتشان یادآور این حقیقت است که آرامش امروز، نتیجه ایستادن کسانی است که حتی فرصت دفاع از خود در میدان قضاوت افکار عمومی را نیافتند.

بسیجیان و نیروهای نظامی و امنیتی، فرزندان همین ملت‌اند؛ از دل همین کوچه‌ها برخاسته‌اند و درد مردم را می‌شناسند. آن‌ها در دی‌ماه، نه در برابر مردم، بلکه در برابر هرج‌ومرج ایستادند. اگر امروز چراغ خانه‌ها روشن است و نبض زندگی در شهرها جریان دارد، بخشی از آن مرهون حضوری است که شاید دیده نشد، اما تأثیرش ماندگار است.

نباید از یاد برد که حضور این نیروها، صرفاً یک واکنش مقطعی به بحران نبود، بلکه جلوه‌ای از آمادگی دائمی برای صیانت از ثبات کشور بود. آنان در شرایطی عمل کردند که فضای روانی جامعه ملتهب، اطلاعات آمیخته به شایعه و تصمیم‌گیری در کسری از ثانیه سرنوشت‌ساز بود.

مدیریت میدانی در چنین شرایطی، نیازمند آموزش، تعهد و روحیه‌ای است که تنها در سایه باور عمیق به مسئولیت ملی شکل می‌گیرد. نیروهای بسیجی، امنیتی و نظامی با تکیه بر همین روحیه، اجازه ندادند ناامنی به یک وضعیت پایدار تبدیل شود و نشان دادند که امنیت، حاصل هوشیاری مستمر و فداکاری خاموش کسانی است که همواره پیش از دیده‌شدن، وظیفه را می‌بینند.

یاد و نام شهدای امنیت، همواره باید زنده بماند؛ نه برای تکرار گذشته، بلکه برای فهم این حقیقت که امنیت، نعمتی بدیهی نیست. در روزگار فتنه و غبار، آنان راه را گم نکردند تا جامعه راه خود را بیابد. این ایستادگی، شایسته قدردانی، تأمل و انصاف تاریخی است.

راضیه حاجیلویی خبرنگار گروه سیاسی پایگاه خبری تحلیلی «عصر همدان»